MUZYKA

Niniejszy dział poświęcony jest muzyce. Zamieszczamy tu przede wszystkim recenzje płyt - i to nie tylko tych najnowszych, lecz także i tych starszych. Naczelną zasadą doboru prezentowanych pozycji jest ich atrakcyjność - opisujemy tylko te płyty, które naszym zdaniem wyróżniają się pod względem artystycznym bądź technicznym.

• RECENZJE PŁYT

Miłośnikom muzyki na żywo polecamy z kolei reportaże z koncertów i innych wydarzeń związanych z muzyką.

• KONCERTY - RELACJE

Mamy również nadzieję, że zainteresują Państwa rozmowy, jakie przeprowadziliśmy ze znanymi i lubianymi osobowościami sceny muzycznej i nie tylko.

• WYWIADY

Atrakcyjną pozycją dla melomanów będą również na pewno zapowiedzi wartych, naszym zdaniem, odwiedzenia imprez artystycznych, koncertów itp. Tak więc - zapraszamy do lektury. No i oczywiście do słuchania!

• KALENDARZ IMPREZ

-------- CO SŁYCHAĆ W BRANŻY ? --------

- Premiera płyty -
Carl Philipp Emanuel Bach
„Koncerty fletowe”
Alexis Kossenko
Arte dei Suonatori

Wytwórnia Alpha
Sponsorem nagrania i wydania płyty jest
JANSSEN-CILAG POLSKA
Z wielką przyjemnością informujemy, że dyskografia orkiestry Arte dei Suonatori powiększy się wkrótce o trzecią płytę.

Pragnę przypomnieć, że pierwszą płytę nagraliśmy dla wytwórni BIS przy współudziale szwedzkiego flecisty Dana Laurina i zawiera ona „Suitę i koncerty na flet prosty, violę da gamba i orkiestrę” Georga Philippa Telemanna.
Z kolei drugie wydawnictwo to dwupłytowy album zawierający cykl koncertów skrzypcowych “La Stravaganza” Antonia Vivaldiego nagrany przez orkiestrę Arte dei Suonatori wraz z brytyjską skrzypaczką Rachel Podger dla holenderskiej wytwórni Channel Classisc.
Obie płyty zostały zauważone i nagrodzone przez prestiżowe pisma muzyczne - Diapason d’Or, Gramophone Editor’s Choice, Choc du Monde de la Musique, Luister 10, 10 de Repertoire, Classics Today, Classic CD.
Trzecia płyta
Trzecie wydawnictwo, to krążek zawierającą koncerty fletowe Carla Philippa Emanuela Bacha.
Do udziału w nagraniu koncertów fletowych najstarszego syna lipskiego kantora zaprosiliśmy naszego przyjaciela, znakomitego flecistę francuskiego - Alexisa Kossenkę, którego światowy poziom gry, niepospolity talent i muzykalność niejednokrotnie mieliśmy okazję podziwiać na scenach naszych festiwali.
Mamy nadzieję, że wzorem poprzednich naszych realizacji również i ten krążek spotka się z życzliwym przyjęciem światowej krytyki, a przede wszystkim przypadnie do gustu szerokiej rzeszy melomanów.

Alexis Kossenko i Arte dei Suonatori spotkali się po raz pierwszy w roku 2000, w czasie wykonania bachowskiej „Pasji wg św. Jana”. Od tego momentu datuje się ich nieprzerwana, bardzo systematyczna i niezwykle intensywna współpraca.
Realizowana jest ona w ramach festiwalu „Muzyka dawna – persona grata”, którego ważną częścią jest cykl „Historia koncertu fletowego”. Oprócz tego, Alexis Kossenko i Arte dei Suonatori występują wspólnie na festiwalach w Toruniu, Wrocławiu i Paradyżu.
Od kilku lat Alexis Kossenko występuje także jako dyrygent orkiestry. Współpraca Alexisa Kossenko i Arte dei Suonatori jest wspierana przez Ambasadę Republiki Francuskiej w Warszawie oraz francuskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych.
Celem obu partnerów jest systematyczna płytowa dokumentacja najciekawszych projektów realizowanych w ramach serii „Historia koncertu fletowego”.
Zainteresowanie współpracą w tym zakresie wyraziła wytwórnia Alpha. Wykonawcy i wytwórnia postanowili rozpocząć serię nagrań od znakomitych, ale rzadko nagrywanych koncertów C.P.E. Bacha.

Charakterystyka programu
Koncerty fletowe C.P.E. Bacha należą do najbardziej efektownych utworów napisanych na flet i orkiestrę, jakie powstały w okresie pomiędzy epoką muzycznego baroku a klasycyzmem. Skomponowane zostały na potrzeby orkiestry dworskiej w Berlinie, z myślą o królu Fryderyku II – fleciście amatorze, który grywał je jako solista. Rzecz jasna gust mecenasa sztuki, muzyka i króla w jednej osobie nie pozostał bez wpływu na artystyczny kształt koncertów fletowych, a dodać trzeba, że Fryderyk II był wielkim miłośnikiem rokoko, czego królewski pałac i dwór był najlepszym przykładem. W sztuce pałacowej, dzięki jego wsparciu, powstało tzw. fryderycjańskie rokoko łączące elementy francuskie i niemieckie. Monumentalność sal zastąpiona została kameralnymi salonami i pokoikami dekorowanymi delikatną porcelaną, wygodnymi meblami, jedwabiem i lustrami. Dominujące barwy to seledyny, róże, zaś wszelkie ornamenty musiały być drobne i naśladowały naturę. Wszelka sztuka miała więc służyć radości zmysłów, jej celem była przyjemność, jaka płynąć może z przebywania w otoczeniu pełnym wyrafinowanych ozdób i elegancji. Postulat ten dotyczył również muzyki. Koncertom fletowym Carla Philippa daleko więc do polifonii, uczoności formy i barokowej retoryki, a więc elementów stanowiących epicentrum sztuki wielkiego Jana Sebastiana. Ale też dwór to nie kościół. Tutaj ważny jest konwenans, który uczoną retorykę zastąpił elokwencją, zaś polifonię - muzyką opartą na fakturze homofonicznej o czarująco zarysowanej linii melodycznej, bogato zdobioną, ruchliwą, nieprzewidywalną, pełną gracji i wyrafinowanego smaku. Takie są koncerty fletowe Carla Philippa Emanuela Bacha. Pomimo swej wielkiej urody i popularności wśród słuchaczy, nie mają one zbyt bogatej dyskografii, a na międzynarodowym rynku płytowym brakuje nagrań dokonanych przy wykorzystaniu instrumentów dawnych. Dodać w tym miejscu należy, że unikatowym aspektem nagranej płyty jest zastosowanie niższego niż zwykle stroju charakterystycznego dla fletowej muzyki francuskiej.

Orkiestra Arte dei Suonatori

Jest najbardziej znaną polską orkiestrą grającą na instrumentach dawnych i jest wśród polskich zespołów barokowych formacją koncertującą najczęściej i najregularniej.
Dzięki systematycznej, intensywnej pracy oraz dzięki artystycznym kontaktom z najwybitniejszymi muzykami europejskimi, amerykańskimi i japońskimi orkiestra wypracowała swój własny, indywidualny styl wykonawczy, charakteryzujący się pięknym brzmieniem, żywiołową, a jednocześnie głęboką ekspresją oraz łatwością w przyswajaniu sobie różnych muzycznych idiomów estetycznych. W zgodnej opinii krytyków oraz publiczności orkiestra Arte dei Suonatori jest jednym z najciekawszych zjawisk na europejskiej scenie muzyki dawnej ostatnich lat. Wydane przez zespół płyty spotkały się z entuzjastycznym przyjęciem międzynarodowej krytyki muzycznej i licznymi wyróżnieniami prasy muzycznej (Diapason d’Or, Gramophone Editor’s Choice, Choc du Monde de la Musique, Luister 10, 10 de Repertoire, Classics Today, Classic CD). Orkiestra Arte dei Suonatori jest inicjatorem i głównym bohaterem festiwalu „Muzyka dawna – persona grata” oraz „Festiwalu Trzech Baroków” we Wrocławiu, „Festiwalu Haendlowskiego” w Toruniu oraz festiwalu „Muzyka w Raju” w Paradyzu.
Za swoją działalność otrzymała „Medale Młodej Sztuki” i nominowana była do nagrody kulturalnej „Pegaza” oraz wielokrotnie do „Paszportu” tygodnika „Polityka”.
Większość koncertów orkiestry jest transmitowana bądź nagrywana przez Polskie Radio oraz przez radiofonie europejskie zrzeszone w European Broadcasting Union.

Carl Philipp Emanuel Bach

Carl Philipp Emanuel Bach urodził się ósmego marca 1714 w Weimarze. Gruntowne wykształcenie muzyczne odebrał u ojca, zaś prawnicze – na uniwersytecie w Lipsku i Frankfurcie nad Odrą. 1740 został nadwornym klawesynistą króla Fryderyka II w Berlinie. Po śmierci swojego ojca chrzestnego, Telemanna, objął stanowisko kantora w Johanneum w Hamburgu.
Syn Jana Sebastiana był twórcą wszechstronnym, uprawiającym niemal wszystkie gatunki muzyczne okresu przejściowego między barokiem i klasycyzmem. Co więcej - twórczość Carla Philippa wywarła większy wpływ na bieżący rozwój muzyki w osiemnastym wieku niż dzieła jego sławnego ojca. Te bowiem zaraz po śmierci lipskiego kantora pokrył kurz zapomnienia prawie na sto długich lat. Dopiero Mendelssohn – Bartholdy z początkiem dziewiętnastego wieku wykonaniem Pasji wg św. Mateusza spowodował renesans zainteresowania geniuszem Bacha – ojca. Do tego czasu jednak nazwisko Bach kojarzone było w Europie głównie z Carlem Philippem Emanuelem, którego sława, jako nowoczesnego kompozytora i biegłego instrumentalisty, jeszcze za życia Bacha - ojca przyćmiła geniusz starego kantora. Dlatego to właśnie partytury Carla Philippa wysoko cenione były i gruntownie studiowane przez Haydna, Beethovena i wielu innych, co przesądziło zapewne o powszechnym przekonaniu, a co za tym idzie – i percepcji twórczości berlińskiego Bacha, jako etapu przejściowego między dojrzałym barokiem a czystym klasycyzmem.
W dziełach instrumentalnych. stosował technikę snucia motywicznego, a rozwój formy oparł na kontrastach rytmicznych, harmonicznych i dynamicznych. Poglądy estetyczne kompozytora związane były z filozofią epoki. Pojmował muzykę jako „mowę uczuć”, Sztuka powinna pobudzać namiętności, rozwijać świadomość i uprzyjemniać życie – twierdził. Prócz muzyki pozostawił potomnym podręcznik gry „Versuch über die wahre Art das Clavier zu spielen”, będący ważnym źródłem wiedzy nie tylko o ówczesnej praktyce wykonawczej.

Wytwórnia Alpha Francuska wytwórnia płytowa ALPHA istnieje zaledwie od siedmiu lat, lecz dzięki pasji jej twórcy i szefa - Jean-Paula Combeta, stała się najważniejszą niezależną wytwórnią płytową nie tylko we Francji, ale w całej Europie.
Od kilku lat każdego miesiąca pojawia się na rynku od 2 do 4 płyt sygnowanych charakterystycznym logiem firmy, które niemal bez wyjątku stają się przebojami na rynku muzyki klasycznej.
O wyjątkowości wytwórni ALPHA decyduje nie tylko znakomity, często mało znany repertuar oraz doskonali, głównie młodzi wykonawcy, ale także nadzwyczajna troska o stronę dźwiękową i wizualną wszystkich produkcji.
ALPHA pozostawia swoim artystą bardzo dużą swobodę artystyczną i repertuarową. Słynie ze świetnie prowadzonej promocji i doskonale zorganizowanej dystrybucji na całym świecie.
Nagrywają dla niej m.in. Cafe Zimmermann, L'Arpeggiata, Le Poeme Harmonique. Również zespół Alexisa Kossenki Les Musiciens de Monsieur Croche nagrał dla Alphy muzykę Jeana Philipa Rameau. Co ważne – producenci Alphy na równi z jakością wykonania stawiają jakość rejestracji.

Kontakt:
Dyrektor Generalny – Cezary Zych
Tel. 0 603 858 882
e-mail: canor@poznan.home.pl

Międzynarodowy Konkurs Kompozytorski im. Kazimierza Serockiego

organizowany jest od 1984 roku co trzy, od 1996 - co dwa lata. Uczestniczą w nim kompozytorzy wszystkich narodowości bez ograniczenia wieku, a każdy może nadesłać utwór dotąd nie publikowany, nie wykonywany publicznie i nie nagrodzony w innych konkursach. Konkurs od lat cieszy się dużym zainteresowaniem twórców z całego świata. Suma nagród wynosi 10 000 USD. Fundatorami nagród są Ministerstwo Kultury, Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy, Fundacja Kultury, Stowarzyszenie Autorów ZAiKS i PWM S.A. Przedmiotem IX Konkursu był utwór na orkiestrę smyczkową. Nadesłano 98 partytur. Jury obradowało w maju br. w Domu Pracy Twórczej Ministerstwa Kultury w Radziejowicach. Przyznano następujące nagrody:
1.nagrodę główną Polskiego Towarzystwa Muzyki Współczesnej ufundowaną przez Ministerstwo Kultury otrzymał Thoma Simaku (Albania/Wielka Brytania) za utwór Plenilunio II per Orchestra d’Archi . 1.drugą nagrodę ufundowaną przez Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy otrzymał Carlo Alessandro Landini (Włochy) za utwór Concerto da camera per 13 archi.
2.trzecią nagrodę ufundowaną przez Fundację Kultury otrzymał Stefano Bonilauri (Włochy) za utwór Otto Variazioni na orkiestrę smyczkową. 3.czwartą nagrodę ufundowaną przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS otrzymał David Mark Richey (Wielka Brytania) za utwór Tableaux na orkiestrę smyczkową.
4.nagrodĘ specjalną Polskiego Wydawnictwa Muzycznego SA dla najmłodszego laureata – komplet płyt CD i partytur "Arcydzieła Polskiej Muzyki XX wieku”\" otrzymał Stefano Bonilauri (Włochy).

Stanisław Drzewiecki

Stanisław Drzewiecki w wieku 6 lat pojechał na swoje pierwsze tournée koncertowe po Japonii i wraz z Sinfonią Varsovia pod dyr.Volkera Schmidta-Gertenbacha wykonał „First Children’s Piano Concerto” szwajcarskiego kompozytora Ilie Chkolnika.
W roku następnym zadebiutował w Studio Koncertowym im. Witolda Lutosławskiego Polskiego Radia w Warszawie, gdzie na koncercie transmitowanym przez TVP wykonał Koncert Haydna wraz z Sinfonią Varsovia pod dyr.Grzegorza Nowaka. Od tego czasu występował na estradach Londynu (Victoria & Albert Museum), Vancouver (Queen Elizabeth Hall), Bergen (Grieg Hall), Tallina (Estonia Hall), Wiednia (Schönbrunn Palace), Paryża, Brukseli, Moskwy i innych. Miał tournée po Portugalii, Holandii, Szwajcarii, Danii i Niemczech. Inaugurował sezon koncertowy w Basel, XIV Bydgoski Festiwal Muzyczny, X Dni Teatru i Muzyki w Poznaniu,Festiwal Chopinowski w Kanadzie, Europalia 2001 w Belgii, Dni Polski 2002 w Austrii, Festiwal Radia Francuskiego w Montpellier , Festiwal Radia Duńskiego w Kopenhadze i działalność orkiestry kameralnej „Mała Filharmonia”.
W sierpniu 2002 zadebiutował w USA grając koncert Chopina z orkiestrą w Los Angeles. Swoją pierwszą płytę CD („Piano Concertos”) nagrał w wieku 10 lat wraz z „Małą Filharmonią” pod dyr. Marcina Nałęcz-Niesiołowskiego. Zarówno ta płyta jak i dwie następne („My first gift” i „Chopin Piano Concerto & 12 Etiud”) otrzymały nominację do nagrody „Fryderyk 1998’,1999’ i 2000 ”.
Stanisław Drzewiecki otrzymał „Paszport Polityki 2000”, Grand Prix na Europejskim Konkursie Telewizyjnym w Alicante (1999) i na X Konkursie Eurowizjii w Bergen (2000), którego finał oglądało 10 mln. widzów.
W maju 2002 roku 14 letni pianista podpisał ekskluzywny kontrakt z Sony Classical i tym samym stał się najmłodszym artystą Sony w historii obok Hilary Hahn i Charlotte Churche. Najnowsza płyta CD zawierająca m.in. komplet Etiud na temat Paganiniego Liszta ukazała się na rynku fonograficznym w październiku 2002 i już w styczniu 2003 pretendowała do „złotej płyty”
Młody artysta ma w swoim repertuarze jedenaście koncertów fortepianowych, które wykonywał pod batutą takich dyrygentów jak M.J.Błaszczyk, A.Duczmal, W.Michniewski, G.Nowak, M.Pijarowski, J.Salwarowski, T.Strugała , A. Wit (Polska), J.Frantz, V.Schmidt-Gertenbach (Niemcy), A.E.Kaiser, B.Goetze (Szwajcaria), V.Zhadko (Ukraina), S.Young (Australia), J.Alperten (Estonia), Ph.Jordan (Francja), J.Cura (Argentyna), E.Schmieder (USA) i A.Hurgin, P.Kogan, L.Nikołajew (Rosja).
26 stycznia 2003 Stanisław Drzewiecki wystąpił z wielkim sukcesem w najbardziej prestiżowej sali świata – w nowojorskiej Carnegie Hall – „Isaac Stern Auditorium”. Otrzymał entuzjastyczne recenzje w prasie amerykańskiej .
W kwietniu 2003 zadebiutował jako kompozytor. Napisał muzykę do spektaklu „ Król Olch” wg. ballady J.W.Goethego dla warszawskiego Teatru „ Lalka „
Artysta jest stypendystą Ministerstwa Kultury , Netii Telekom S.A. i Fundacji „ Promocja talentu”.
Uczęszcza do Liceum Muzycznego im. Karola Szymanowskiego do klasy fortepianu prof. Tatiany Shebanovej.

Impresariat Artystyczny Maria Błaszczak
Ogrody 13/246, 85-870 Bydgoszcz
tel/fax 052 –3713211; 0-606662533
e-mail:iamb@bzi.pl

Krzysztof Ścierański i jego Goście

Ewa Bem, Urszula Dudziak, Grażyna Łobaszewska, Marek Bałata Michał Dąbrówka (perkusja) Zbigniew Jakubek (fortepian, instrumenty klawiszowe) Bernard Maseli (wibrafon), Marek Napiórkowski (gitary)
Krzysztof Ścierański jest muzycznym samoukiem. We wczesnych latach 70-ych współpracował z amatorskimi zespołami rockowymi. Wraz z bratem Pawłem Ścierańskim, także gitarzystą, grał (1973-76) w rockowym zespole System. Na profesjonalnej estradzie zadebiutował (1976) w jazz-rockowym zespole Laboratorium. To właśnie z Laboratorium zdobywał muzyczne doświadczenia: dokonywał nagrań płytowych oraz koncertował w kraju i za granicą. Współpraca z Laboratorium spowodowała przesunięcie zainteresowań muzycznych z rocka w kierunku jazzu i muzyki eksperymentalnej. W 1980 rozpoczął współpracę ze Zbigniewem Namysłowskim, który tworzył wówczas legendarną grupę Air Condition. Ale prawdziwy sukces i uznanie zdobył Ścierański dopiero gdy dołączył do grupy String Connection (1982). Wraz z liderem Krzesimirem Dębskim, stworzył charakterystyczne brzmienie zespołu oraz miał poważny wpływ na jego repertuar i nagrania. Od 1985 koncertuje samodzielnie, w duecie z bratem lub w trio (z perkusistami Jerzym Piotrowskim, Wolfgangiem Thierfieldem, Markiem Surzynem i Janem Plutą), bierze udział w wielu festiwalach jazzowych w kraju i za granicą. Jako bardzo wszechstronny muzyk jest zapraszany na koncerty i nagrania płytowe zarówno przez jazzmanów jak i przez muzyków grających lżejsze gatunki. Współpracował m.in. z Markiem Bałatą, Ewą Bem, Januszem Skowronem, Zbigniewem Lewandowskim, Krzysztofem Popkiem, Czesławem Niemenem, Tomaszem Stańko, Tomaszem Szukalskim, Bernardem Maselim, Jose Torresem, Wojciechem Karolakiem, Markiem Grechutą, Marią Jeżowską, Orkiestrą Ósmego Dnia, Johnem Porterem, Grzegorzem Ciechowskim, Di Rock Cymbalisten, Krzysztofem Zgrają, Jackiem Skubikowskim, a nawet z rockową grupą Wilki. Krzysztof Ścierański grając na gitarze basowej wykorzystując różne techniki gitarowe oraz kilka typowych urządzeń tworzy muzykę brzmiącą jak cała orkiestra. Nagrał około szęćdziesięciu płyt, w tym dziewięć autorskich. Piszą o nim profesjonalne pisma „Guitar Player”, „Jazz Podium” i in. W ankietach „Jazz Forum” od wielu lat zajmuje pierwsze miejsce. Jest laureatem I nagrody w kategorii solistów na SFJ Jazz nad Odrą ’78 i Nagrody Artystycznej Młodych im. St. Wyspiańskiego w 1985.

King Crimson

"King Crimson to sposób tworzenia, bardziej niż zespół. Jeżeli nie ma nic do zrobienia, zespół przestaje istnieć. Jeżeli pojawia się muzyka, pojawia się Crimson. Szkoda, że nie wszystkie rzeczy w życiu s1 tak proste" mówi Robert Fripp. King Crimson jako nieliczny zespół swojej generacji ma w dalszym ci1gu wpływ na współczesną muzykę i współczesnych muzyków.
Zespół wystepuje w składzie: Robert Fripp (guitar), Adrian Belew (guitar, lead vocals), Trey Gunn (touch guitar) i Pat Mastelotto (drums) skupiaj1c sw1 energie w celu rozwijania tego co zacz1ł stary Crimson, co wywarło pietno na zespołach takich jak Nine Inch Nails czy TOOL.
W listopadzie i grudniu 2001 roku zespół koncertował w Stanach Zjednoczonych z zespołem TOOL, promuj1c swój album Level 5. Wiosne i lato 2002 zespół spedził w studiu nagraniowym pracuj1c nad płyt1 EP, Happy With What You Have To Be Happy With (wydan1 w paYdzierniku 2002), i obecnym albumem, The Power to Believe, którego wydanie planowane jest na wiosnę 200ł. Obecnie w trakcie czwartej dekady istnienia zespołu, pomimo wielu zmian składu wci1ż jest miejsce na naped, rozwój, i ewolucje.
Pierwsze wcielenie King Crimson według założyciela i lidera zespołu Roberta Frippa zaczęło się materializować w roku 1968, a pierwszy skład powstał w styczniu 1969 w  Fulham Palace Café w Londynie (Fripp/Ian McDonald/Greg Lake/Michael Giles/Pete Sinfield). Podczas koncertu suportowego przed The Rolling Stones w Hyde Park'u to King Crimson było prawdziw1 gwiazd1 wieczoru. Zespół przyst1pił do nagrywania debiutanckiej płyty In The Court Of The Crimson King (1969), która to stała się ikonowym tytułem w historii muzyki rockowej. King Crimson został okrzyknięty jako "następni The Beatles", mimo to podczas ponad ł0-letniej kariery formacji, Fripp i jego ekipa intrygowała i konsekwentnie zaskakiwała fanów każdym kolejnym albumem: In The Wake of Poseidon (1970), Lizard (1970), Islands (1971), Earthbound (1972), Larks' Tongues in Aspic (197ł) oraz Red (1974). Po wydaniu Red Fripp zadecydował: "To absolutny i nieodwracalny koniec King Crimson" i rozpocz1ł prace nad swymi projektami solowymi tudzież współpracę z artystami takimi jak:  Brian Eno, Peter Gabriel, David Bowie, Daryll Hall, Blondie i później David Sylvian.
W roku 1981 Fripp ponownie reaktywował zespół wraz z Adrianem Belew (Zappa/Bowie/Talking Heads), Tony'm Levin'em (Paul Simon/Lou Reed/John Lennon/Peter Gabriel) oraz Bill'em  Bruford'em (Yes/Genesis). Muzycy ci nagrali kolejno albumy: Discipline (1981), Beat (1982) i Three Of A Perfect Pair (1984).
Po ciężkich ale zakończonych sukcesem walkach z managementem Fripp powołał do życia swoje własne wydawnictwo płytowe Discipline Global Mobile, poprzez które to King Crimson wydaje płyty i wszelkie wydawnictwa archiwalne. Do zespołu dołączają Trey Gunn i Pat Mastelotto, w tym składzie formacja wydaje: Vrooom (1994), B'Boom (1995), THRaKaTTak (1996), Heavy ConstruKction (2000) to Vrooom Vrooom (2001).
"King Crimson żyje w różnych ciałach, w różnych czasoprzestrzeniach a konkretna powłoka, która zespół przybiera wciąż się zmienia" Robert Fripp.
KING CRIMSON
Robert FRIPP - guitar
Adrian BELEW - guitar, voc
Pat MASTELOTTO - drums
Trey GUNN - touch guitar

John Zorn

John Zorn to postać słabo znana nie tylko polskiemu słuchaczowi. Nieczęsto gości na łamach muzycznej prasy, konceruje dwa, trzy razy do roku. Tymczasem wraz nim w jazzie pojawiły się bardzo istotne wartości.
Urodzony w Nowym Jorku (195ł), przez całe życie związany z nowojorską awangardą wykreował jej obraz jak chyba żaden inny muzyk. Wokół niego jednoczyła się scena "downtown music", czyli pianiści: Wayne Horvitz i Anthony Coleman, gitarzyści: Bill Frisell, Arto Lindsay, Fred Firth i Robert Quine, bębniarze: Joey Baron i Bobby Private, puzonista Robin Eubanks i wielu, wielu innych. Zorn, absolwent St. Louis Webster College, wyrósłszy na muzyce A. A. C. M. , Braxtona, ale także i Stockhausena wniósł do tego Środowiska szczególną technikę kompozycji. Tworzy pewne muzyczne ramy dla improwizacji nie notując ich jednak. Wskazówki dla muzyków są po prostu napisane. Taką kompozycyjną ramę Zorn nazywa kartę. W obrębie karty muzycy mogą improwizować z dużą dowolnością i praktycznie w każdym momencie zastąpić aktualnie graną "kartę" inną, sygnalizując ten zamiar liderowi. To on podejmuje decyzję o zmianie i synchronizuje grę innych komunikując ten zamiar grupie.
Podobna technika kompozycji nie jest niczym nowym i nie Zorn ją wymyślił. Już w latach pięćdziesiątych stosowali ją Cage, Stockhausen i Kagel. Ale co innego komponować przy jej użyciu, a co innego wykorzystać ją do pełnienia funkcji lidera. Taki zabieg poszerza słownik jazzu i sam zostaje wzbogacony o jazzową gwałtowność i Żywiołowość. Często spotykanymi cechami muzyki Zorna są również zamiłowanie do dysonansu, humor, zaskakujące odniesienia do muzyki klasycznej a także do hard rocka, zwariowane pomysły barwowe (zarówno akustyczne jak i elektryczne). Jego muzyka jest z reguły atonalna, politonalna lub diatonalna, Zorn rzadko operuje typowymi funkcjami. Brak jest charakterystycznej dla jazzu repetytywnej konstrukcji utworu. Jego kompozycje są najczęściej linearne.
Przyjmując takie założenia John Zorn musi szczególnie starannie dobierać muzyków do zespołu. Niektórzy mogę być muzycznymi ekstrawertykami, inni muszę być pasywni. Pod pewnymi względami Zornowi jest łatwiej niż klasycznym kompozytorom współczesnym. To, że gra jazz daje mu (i zespołowi) nieco więcej swobody. Jednak z drugiej strony stawia to przed nim większe wymagania niż te, które bywają udziałem innych muzyków jazzowych. Jeśli utwór ma strukturę linearną, improwizacja również powinna być linearna. Jak wtedy go zapamiętać, skoro podstawą liderowania Zorna jest programowa rezygnacja z notacji? Można oczywiście zdać się na tzw. serce, ale wtedy z takiego grania zrobi się kiepski free-jazz. Być może dlatego tacy prominenci free-jazzu, jak Archie Shepp, Pharoach Sanders czy David Murray przestawili się na bardziej tradycyjny repertuar. Z kolei młodsze pokolenie (Marsalisowie, Terence Blanchard) znajduje upodobanie w powielaniu estetyki lat sześćdziesiątych. Tylko, że tak nie pchnie się jazzu na nowe tory. A Zorn to uczyni.
Właściwie już to zrobił.

NAKED CITY

Pomimo faktu, że muzycy z Naked City potrafią odnaleźć się w każdej stylistyce muzycznej, większość ich kompozycji jest równie piękna, lekka i urokliwa co skomplikowana i "hałaśliwa". W każdej chwili, melodia może "zdegenerować" w diaboliczny zgrzyt by po chwili zmienić się w coś nowego. Naked City czerpie z agresywnego jazzu, heavy metalu, łącząc te elementy ze sobą.
Naked City sprawiając wrażenie zespołu, który jest poza wszelką kontrolą, składa się z bardzo zdyscyplinowanych muzyków, a ich muzyka to czysta zabawa.
Skład formacji jest rockowy: perkusja, gitara elektryczna, bas, klawisze i saksofon. Na czterech albumach zespołu wystąpił jedyny w swoim rodzaju Yamatsuka Eye. Jego maniakalne krzyki nie dużo mają wspólnego z klasycznym śpiewaniem ale za to są bardzo widowiskowe.
Ostatnio, obok muzyków ze stałego składu na scenie występuje Mike Patton - voc. (ex. Faith No More, Fanthomas, Tomahawk, Mr. Bungle)
Zespół powstał w roku 1989 w składzie:
John Zorn - alt. sax,
Wayne Horvitz - kbds,
Bill Frisell - el. gtr,
Fred Frith - bass,
Joey Baron - drums
Dyskografia:
- Naked City - 1989 (wyd. 1990)
- Naked City Live, Vol 1 The Knitting Factory 1989 (wyd. 2002)
- Grand Guignol - 1989 (wyd. 1992)
- Black Box: Torture Garden, Leng Tch'e (nagrane w  1989 i 1990,
- Torture Garden oryginalnie wyd. w 1989), jako Black Box w 1996.
- Heretic - nagrana w 1991, wydana w 1992
- Radio - nagrana w 1992, wydana w 1993

JAN GARBAREK

Jedną z cech wybitnego muzyka jest stworzenie przez niego oryginalnego, wyróżniającego go brzmienia. Brzmienia saksofonu Jana Garbarka nie można pomylić z żadnym innym. Ci, którzy go słyszeli - chociaż raz w życiu - nie zapomną go nigdy. Od wielu lat jego koncerty oraz płyty gwarantują najwyższą jakość artystyczną i ściągają do sal koncertowych rozentuzjazmowane tłumy. Spośród wielu przedsięwzięć z różnymi artystami, absolutnie wyjątkowym jest projekt "Officium" stworzony wraz z Hilliard Ensemble.
Płyty Garbarka nie tylko docierają na szczyty jazzowych rankigów ale także odnoszą sukcesy w zestawieniach popowych czy też klasycznych. Muzyka tego norweskiego saksofonisty jest przedziwną mieszaniną klimatów muzycznych i smaków.
Jan Garbarek technicznym perfekcjonizmem demonstruje możliwości łączenia przeróżnych stylów i doświadczeń zasłyszanych i zbieranych na całym świecie. Utwory Garbarka wydają się być napędzane utopijną wiarą w perfekcyjną nutę, niekończący się oddech i piękno bezkompromisowej naturalności. Koncerty Garbarka reprezentują absolutnie najwyższy poziom artystyczny, publiczność jest całkowicie zaczarowana, porwana w magiczną podróż.
Podczas zbliżającego się koncertów Jan Garbarek wystąpi z muzykami, z którymi współpracuje od lat: z duńsko-amerykańską perkusjonalistką Marylin Mazur wraz ze swym arsenałem talerzy, gongów, dzwonków i bębnów, Ebrehardem Weberem na basie, Rainerem Brüninghausem - pianistą i wirtuozem w każdym sensie tego słowa.
Jan GARBAREK - sax
Marilyn MAZUR - percussion
Eberhard WEBER - bass
Rainer BRÜNINGHAUS - keys

CASSANDRA WILSON

"Absolutnie nie można zanegować siły głosu Cassandry Wilson. Głosu jednego z najbardziej wyróżniających się i znaczących w historii amerykańskiej muzyki. Najnowszy album Cassandry Wilson pt. "BELLY OF THE SUN" jest kolejnym dowodem jej wielkości. Słysząc Ją raz, chce się Jej słuchać znowu i znowu…" New York Times
W latach dziewięćdziesiątych, Cassandra Wilson swą solową karierę rozpoczęła albumem "NEW MOON DAUGHTER", który przyniósł jej nagrodę Grammy, zdobył uznanie magazynu Down Beat, przez dwa lata okupując pierwsze miejsce w corocznej ankiecie. New York Times nazwał album "New Moon Daughter" jedną z najlepszych płyt dekady".
Miesiąc po wyróżnieniu Cassandry Wilson jako najlepszej amerykańskiej wokalistki przez Time Magazine za płytę będącą hołdem dla Milesa Davisa - "TRAVELIN' MILES", Pani Wilson wsiadła do pociągu z Nowego Jorku do Missisipi, gdzie miała rozpocząć pracę nad swym nowym albumem. Urodzona i wychowana w Jackson, Mississipi, Cassandra Wilson wróciła do swojego rodzinnego stanu z nadzieją odkrycia czegoś nowego. Pomysł na album był bardzo prosty: wrócić do domu i poddać się magii miejsca. Wróciła z Delty, z "BELLY OF THE SUN"; zbiorem utworów, który zgłębia historię, korzenie i brzmienia amerykańskiej muzyki oraz zagłębia się we wspomnienia z życia Cassandry Wilson z czasów, kiedy mieszkała w Mississipi. Cassandra będąc artystką, która zdobyła nagrodę GRAMMY, ma siłę i chęci sięgania poza granice by tam odkrywać rzeczy niezwykłe - w muzyce i w ludziach.
Cassandra Wilson - voc, guitar
Reginald Veal - bass
Calvin Jones - bass
Jeff Haynes - percussion
Brandon Ross - guitar

"La Stravaganza" Arte dei Suonatori

Dwupłytowy album festiwalowej okiestry Arte dei Suonatori nagrany z udziałem brytyjskiej skrzypaczki Rachel Podger a zawierający cykl koncertów skrzypcowych "La Stravaganza" Antonia Vivaldiego został wyróżniony przez prestiżowy miesięcznik GRAMOPHONE.
Orkiestra Arte dei Suonatori znalazła się w towarzystwie Paula McCreesh i Gabrieli Players oraz Williama Christiego i Les Arts Florissants.
W Polsce płyta dastępna będzie w ciągu najbliższych dni.
Dystrybutorem płyty na Polskę jest firma CMD (Classical Music Distribution)

Murray Perahia

Chyba do historii przejdzie seria zbiegów okoliczności które powodują, że za każdym razem gdy Murray Perahia przyjeżdża do Polski mają miejsce istotne wydarzenia w jego życiu. Dotychczas były one związane z premierami jego płyt Bachowskich. Tym razem wizyta w Polsce zbiegła się z uhonorowaniem artysty kolejną nagrodą Grammy w kategorii: Best Instrumental Soloist Performance (without Orchestra) za nagranie Etiud F. Chopina (SK 61885)
Pierwszą artysta otrzymał za "Suity angielskie" Bacha.

Barry Manilow

Po długim okresie przerwy Barry Manilow ponownie łączy siły twórcze z autorami piosenek takich jak "Could It Be Magic," "Even Now," "It's A Miracle", "This One's For You", i "Copacabana". Efektem jest pierwsze od ponad 15 lat nagranie artysty!!! Kamienica Mayflower posłużyła jak źródło opowieści o ludziach - mieszkańcach tego przedziwnego i fascynującego domu. Zaraz, zaraz... Czyż "Mayflower" to nie nazwa także pewnego statku? Oczywiście, to był żaglowiec o wyporności ok. 180 ton i długości 33 metrów. 11 grudnia 1620 roku na pokładzie "Mayflower" przypłynęła do Ameryki Północnej grupa 102 pierwszych brytyjskich osadników. Osiedlili się w tzw. Nowej Anglii (Massachusetts) Ale wracajmy do płyty... Kamienica "Mayflower"... Za każdymi drzwiami kryje się inny człowiek, inny los, inna historia. Manilow stworzył wielobarwną mozaikę ludzkich losów, przepojonych nadzieją, zdruzgotanych klęskami, obojętnych na otaczającą ich rzeczywistość, pełnych woli życia. Ta płyta jest niewątpliwie największym osiągnięciem artystycznym Manilowa. Powiedział o sobie: "Jestem muzykiem. Moja pasja zawsze eliminowała wszystko co stało na mojej drodze do muzyki. Jeśli kiedykolwiek musiałem wybierać między muzyką i wszystkim innym - wybierałem muzykę. Żadna osoba ani rzecz nie dały mi takiej satysfakcji jak piękna muzyka. Jestem całkowicie oddany muzyce i moim fanom." Zdaniem niektórych krytyków Manilow jest największym showmanem naszego pokolenia. Mówi się też, że Sinatra wskazał kiedyś Manilowa palcem i powiedział - "On jest następny!"

na górę strony

strona główna | czasopismo | artykuły | sprzęt | muzyka | wystawy | sklepy | firmy | klub audiofila | listy | linki | ogłoszenia| portal o muzyce i tańcu| portal o muzyce klubowej| serwis towarzyski|

kontakt * forum * polecamy * o nas * reklama * współpraca

Zapisz Hi-End.pl jako stronę startową | Zapisz Hi-End.pl do ulubionych